Als zo’n datum dichterbij sluipt

Als de datum dichterbij sluipt en ik in alles zoek naar klein geluk besef ik me maar weer eens dat het verdriet nog steeds zo groot aanwezig is. Nog steeds…

Mijn lijf protesteert op alle mogelijke manieren, een lief woord, een lief gebaar, een zacht liedje of een vreselijk nieuwsbericht het komt allemaal heel diep binnen.

Er verstrijkt tijd, veel tijd, steeds een beetje meer! Er veranderd iets, ik verander. Ik berust in dingen die niet langer belangrijk zijn, ik geniet elke dag meer van ons cadeautje Marissa en ik knijp mezelf nog steeds als ik weer eens heerlijk tegen mijn lief Peter aan kruip en we elkaar zoveel kusjes geven dat het niet lang duurt of Maris op kijkt en zich ook tussen ons perst voor nog meer knuffeltjes en kusjes.

Ik geef weg, ik ruim op in hoofd en hart, ik hoop iemand bekend en onbekend blij te maken. Hoe belangrijk is dat, hoe fijn om iemand te laten weten dat je aan ze denkt, of om ze geeft. Ik voel me daar zo goed bij, zo cliché misschien.. Maar wat zou het! Verdriet maakt alles puur…

Ik besef me ook maar al te goed dat het gemis blijft! Dat het vreselijke ‘falen’ van mij geen mens uit mijn hoofd kan praten. Dat het zo is als het is. Dat we met ons drietjes blijven, dat ons meisje geen zus wordt. Dat ik na schoolvakanties een tijdje nodig ben om weer aan de leegte in huis te wennen en dat het oer gevoel van mama zijn en een wens diep in mijn hart er altijd zullen zijn! Ik weet het… Echt! Ik weet het..

Maar ik kan nu nog steeds niet anders dan afsluiten met…

Ik had het zo, zo, zo ontzettend graag anders gezien! Ik mis ons kleintje! Ik mis je zo…

Kom terug 

Als ik die woorden eens zo zacht zou zeggen, dat niemand ze kon horen.en niemand zelfs kon denken ..dat ik ze dacht.   En als iemand dan zou zeggen…Of desnoods alleen maar terug zou denken, op een ochtend.. Ja!

d08fdc33bbb196afb853b30b74c1c446

Doolhof zonder schwung!

Zo… Lang niet op mijn blog geweest! Niet dat er niets te vertellen viel, genoeg zelfs! Maar de ‘schwung’ is er even uit!

Er zijn zeker genoeg redenen om lekker door te tikken, schrijven vind ik immers heerlijk! Foto’s maak ik ook nog in overvloed, knutselen doen we nog genoeg, en lekker terug kijken en genieten van alles wat we voor elkaar hebben gebokst vind ik ook nog steeds genieten! Een ander inspireren is ook leuk,en voor mijn kleine dame een soort van online dagboekje voor later is ook nog steeds iets wat ik reuze graag creëer!

Maar dan toch het gevoel ….van ff niet! Maar even werd steeds langer, en in mijn volle confetti hoofd had ik alweer honderden kronkels lopen met soms, of vaak een doodlopend einde, soms 1 met nog veel meer afslagen en dus nieuwe kronkels, en uiteindelijk is er gewoon een doolhof ontstaan!  *zucht*

En ik ben er nog niet uit!

Op facebook ben ik aan het verwijderen geslagen, weg foto’s! (het begin is er) Op mijn blog is het dus vooral heel stil, en zoet geluk is soms niet bij te benen en andere tijden compleet stil!  Ik wil het e.e.a. gaan combineren, samenvoegen, het liefst een eenheid maken. Hebben jullie tips? Wat vinden jullie leuk om te lezen/zien op dit blog? Zal ik privé eruit halen en online alleen verder gaan met zoet geluk, en andere knutsel creaties/tutorials of…. Stop ik met bloggen en ga ik over naar het plaatsen van alleen een foto, een foto zegt immers meer dan 1000 woorden… toch? Of vertrek ik uit de online wereld? Beeld op zwart? Of nou alleen… pinterest dan! 😉 Zooo verslavend, relaxed, ontspanning… Pinterest blijft! Maar de rest… Ik weet het niet! Iemand ideeën? Of misschien een routekaart?

Grrr… *zucht* Ik ben er nog steeds niet uit! Gut, gut, gut …

doolhof, weg kwijt

Spanning…

Normaal ben ik best ‘handig’ met pen en papier of tikken op het toetsenbord maar nu vind ik het toch wel erg lastig. Nu komt toch wel een beetje de spanning.
Alhoewel ik spanning liever voel dan de angst die ik voelde na 11 november….
Ziek zijn, zware migraine aanvallen om vervolgens te eindigen met een tia.

Nog steeds wat wiebelig op de benen, af en toe wat stotterend ben ik er goed door gekomen…
Het meeste ‘last’ had ik nog van de tranen van mijn kleine meid.
En nee… je wist het misschien niet, of nee ik of Peter hebben je niet gebeld, geappt of weet ik het wat…
Maar weet je… het is soms ook best lastig, of gewoon vreselijk eng om te zeggen, of er is geen geschikt moment voor geweest… Kortom, ik vond het doodeng!

Morgen gaan we dotteren…
Ook dat vind ik toch wel eng…
Al hoef ik alleen maar te liggen, het best wel beetje balen van mijn lijf gevoel maakt me even moedeloos!

regenboog

Domweg lastig!

En toen was het al een tijdje stil op mijn blog…
Soms miste ik het wel eventjes maar voornamelijk was ik even kwijt waarom ik nog zou bloggen.
Blog is inmiddels wel in een papieren plakboek vol foto’s,schrijfsels, eigen gemaakte tekeningen en andere dingen verder gegaan… Meer privé, al was dat geen reden voor de pauze.

Volgens mij is mijn blog altijd wel redelijk positief, ik schrijf nou eenmaal graag over dingen die mij/ons blij maken en iets wat je voelt met je hart dat kan je ook het beste verwoorden en die wil je natuurlijk ook het liefste vast leggen. En de afgelopen tijd hebben we genoeg gedaan, genoeg leuke dingen en mooie momenten om weer heel wat blogs mee te vullen…

Verdriet daarentegen voel je ook, en voel je diep, rauw en ook dat heb ik wel eens verwoord op mijn blog.
Meestal wanneer ik het niet persoonlijk kon zeggen, niet hardop uitsprak of het niet wilde bespreken maar het toch van me ‘af moest schrijven’. Soms is in ‘het echte leven’ zeggen hoe je je voelt gewoonweg verrekte lastig en op een blog schrijf je gewoon weg. Ik lees niet na, ik denk niet over hoe de woorden mijn mond moeten uitrollen. Stuk makkelijker dus! Daarmee val je ook niet even iemand lastig, en voel ik me toch opgelucht wanneer ik mijn verhaal heb gedaan.

En nu dan toch een blogje…
Maar geen blogje met heel erg vrolijk nieuws…
Maar meer een kanttekening voor mezelf… en dat is dat het eigenlijk niet zo lekker met me gaat.
Kan ik het al verwoorden… Nee…
Wil ik dat wel? Geen idee…

Daarom even een kleine kanttekening voor mezelf, een soort toegeven, soort van erkennen, soort van bekennen, soort van tijd voor mij, soort van denk erom, soort van gezegd en nu kan je het niet meer wegwuiven, soort van dit speelt te lang dus zeg het, soort van verdikkie dus toch, soort van blog a la opluchting misschien? Twijfel…