Wat ik niet deelde…..

Iemand zei tegen mij…

Als je blij bent deel je het!
Ben je verdrietig dan verstop je het!

Het is blijven hangen, het heeft zich afgespeeld boven in mijn hoofd, het waren woorden, het is een feit.
Ik deel veel, ik deel waarvan ik geniet en doe dat op dit blog, in gesprekjes met vriendinnetjes, door briefjes te sturen, door kaartjes (ben iemand die nog helemaal fan is van echte post!).
Je deelt het ook door te stralen, door je lekker te voelen in je vel, door een gezellig babbeltje met een wildvreemde.

Ben ik verdrietig, verstop ik het dan?
Na lang nadenken, en ook erg vaak ontkennen moet ik zeggen… Ja!
Ik heb gedeeld wat ons als gezin veel pijn heeft gedaan en heb me daarna gesterkt gevoeld door alle lieve reacties, bezoekjes etc. Maar daarmee vond ik dat het over moest zijn, verhaal verteld, tranen gehuild, dat waren de feiten, zo was het gegaan, en nu leven we in het nu en moeten we verder.

Wat ik niet heb gedeeld is het gevoel dat je verscheurd werd, het gevoel dat je de meeste onmenselijke keuze van je leven moest maken, het afscheid nemen wat je niet kon omdat je nog maar net aan het beseffen was dat je geluk in 1 klap overging naar vreselijk verdriet.

Wat ik niet deelde was het gevoel van onmacht, van boosheid tegen die doktoren, van verdriet als er een echo apparaat de kamer werd binnen gereden om me te vragen of we nog eens wilden kijken.
Boosheid, angst, verdriet om de bureaucratie wanneer je besluit om de zwangerschap af te breken, zodra het woord eruit was moest het gebeurd zijn, maar nee je moet 5 dagen wachten…

Wat ik ook niet deelde was de ironie, de vreselijke ironie dat de oh zo lieve, fijne verpleegkundige die Marissa ter wereld bracht nu ook de verpleegkundige was die ons door de vreselijke dag heen hielp, die me klaar maakte voor de ingreep, die me hielp met de medicatie, en die me naar de anesthesist rolde, die mijn hand vasthield, mijn gezicht schoonmaakte, die er bij was toen ik de OK werd ingereden.

Wat ik niet deelde was het verdriet, de leegte die ik voel, die ik nu als een harde klap voel omdat het stil is in huis, omdat er zoveel veranderd, omdat de babykamer een andere bestemming moet krijgen, omdat ik of wij of mijn lichaam…Marissa geen broertje of zusje konden geven.

Wat ik niet deelde waren de tranen die ik voelde na een avondje bioscoop met lieve mama en zusje, wat een leuk voor’t eerst weer wat voor mezelf doen uitje moest worden ging helemaal mis.Een film vol van abortussen, niet zwanger kunnen worden… Ik hield me groot, dikke keel, en maar niet laten gaan… Door de regen naar huis fietsen, niet huilen, niet huilen, niet huilen… Tot ik 1 stap over de drempel zet en mijn lief daar in de gang staat.

Wat ik niet deelde was ook de boosheid, het niet begrijpen van mensen die niets lieten horen, geen sms, geen belletje, geen bezoekje…helemaal niets! Mensen die je dus als een baksteen laten vallen, maar waar je soms nog steeds niet om heen kunt. Doen als of het nooit gebeurd is! Dat deed pijn!

Wat ik niet deelde hoe vies ik me voelde, vies van spuug, van gal, van zweet, van tranen en schaamte.
Vies van de slangetjes in je keel en neus, vies van alle naalden in je arm, polsen, tussen de tenen omdat je niet geprikt kan worden.

Wat ik niet deelde, de schaamte… Het geluid van het overgeven, het schoongepoetst worden door een zuster om 5 minuten later weer alles eronder te spugen, de schaamte dat je asfscheid neemt, dat je het opgeeft, de schaamte dat je niet tegen je eigen partner, mijn lieverd durfde te zeggen dat het niet meer kon.
De schaamte dat je niet kon praten met de mensen naast je bed, dat ze er wel zaten maar je kon niet praten, een knikje was al teveel. De schaamte dat je niet sterk bent, de schaamte dat je lijf zwak is.

Wat ik niet deelde, de misplaatste trotsheid dat je het wel weer red, de misplaatste sterke wil die allemaal schijn is, de misplaatste gesprekken met de huisarts die zo geschokt was, de misplaatste opmerkingen, de misplaatste kracht die ik wilde voelen en in het ziekenhuis liet gelden. De misplaatste kracht die bij alle psychologen en psychiaters alarmbellen deden afgaan.

Wat ik niet deelde was het verdriet die je soms zo ineens in je gezicht sloeg, onder de douche waar je de bedachte namen voor ons tweede kindje met je vinger op de beslagen douchecabine schreef. Of wanneer je het badkamerkastje opentrekt en alle zwangerschapstesten ziet liggen. Of wanneer je kindjes aan Marissa hoort vragen waarom een stapelbed, je bent toch alleen. Of wanneer iemand je zegt dat je altijd een keuze hebt.

Ik deelde zoveel niet, ik leefde toe naar April… Ons mooie meisje jarig, naar de basisschool, op zwemles.. Ik zorgde wel dat ik daarmee bezig was. We verbouwden het huis, andere vloer, andere kamer, nieuwe meubels, druk aan het knutselen…
Maar ik huilde niet, ik zei niet hardop dat ik het een KUTSTREEK vind, dat ik BAAL van mijn lijf, of dat ik TELEURGESTELD ben in mijzelf maar ook zeker in anderen.
En nu…nu is het april, en de uitgerekende datum sluipt langzaam dichterbij en hoewel ik dacht dat ik dat allemaal wel ‘even zou dragen’ besef ik door veranderingen die gaande zijn langzaam ook dat ik moet gaan schreeuwen, gaan praten, gaan slaan…
Ik moet af en toe erbij stil staan, en niet door eventjes iets te zeggen, te lachen of het af te doen met een ..”maar we komen er wel” .. Of ‘Ja, gaat goed hoor” Of… Ja, steeds wat beter.
Niet dat het niet waar is, elke zin is wel waar. Maar daartussen zitten ook momenten waar het niet zo goed gaat,
maar die ik te kort laat duren, die ik voorzichtig deel bijvoorbeeld via een appje en waar de reactie te kil of voor mij niet voldoende is waardoor ik me herpak en een ander aanhoor of overga op koetjes en kalfjes.

En soms, zo af en toe krijg je een berichtje of een belletje waardoor je je zo sterk voelt en niet vergeten… Een lieve vriendin die zegt dat ze constant denkt aan de uitgerekende datum, een lief nichtje die me knuffelt en zegt niet aan mezelf te twijfelen, en dat zijn de momenten waarop ik me moet laten gaan.
Geen schaamte, geen lachje, geen grapje en snel op een ander onderwerp over… Maar eens echt vertellen wat je voelt, hoe ik vreselijk zit te janken als ik door mijn hoofd laat gaan wat ons gebeurd is.
Misschien wordt je door die momenten sterker, krijg je kracht erover te praten, en kan je komende veranderingen in ons leven beter aan.

Niet om iets af te doen, of iets weer lichter te maken…
Maar het gaat wel goed met me, met ons, met ons superwijffie…
Ik ben het typ dat graag afsluit met iets positiefs, en ik kan dit verhaal ook moeilijk eindigen zonder positieve afsluiter.

Het gaat goed…. Maar we hadden het zoooo graag anders gezien! hartje2

Advertenties

2 gedachtes over “Wat ik niet deelde…..

  1. Meid, wat verdriet, dit is ook zo erg, wat jullie/ jij hebt meegemaakt!!!! Je gevoelens moet je uiten want verdriet moet eruit, anders kun je niet verder…..Je hoeft niet altijd sterk te zijn….Dat is niemand…
    Lieve Vanessa je zit in een rouw fase, en daarbij hoort verdriet, woede en teleurstelling…….En dat is normaal, er komen wel weer dagen dat het iets beter gaat, maar nu ( April) is het moeilijk………Lieve Meid, HEEL VEEL STERKTE!!!!!!!
    Liefs en een knuf van Alida.

Geef hier je reactie....Dat vind ik reuze leuk!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s